Komunikološke odrednice multimedije

Medij dualne prirode (Internet) kao kanal za posredovanje i virtuelni prostor, omogućio je sasvim drugačije širenje i povezivanje na Mreži u okviru prostor-vremenske komunikacije bez posredovanja. Ako medijski spektakl posmatramo u kontekstu globalnog teatra, a komunikaciju kao interakciju s publikom koja prerasta u važnu kariku performansa, onda izvođenje možemo sagledati kao komunikacijski proces, a medijski spektakl, kao vladajući oblik života, prisutan svuda, od najnovijih vesti do reklama, sportskih događaja, festivala i zabave svake vrste.

Uz pomoć medija, slike i zvuci neposredno učestvuju u formiranju sadržaja svakodnevnog i sociokulturnog života nudeći građu za stvaranje vlastitog identiteta. Od kulture u kojoj se muzika prenosila s generacije na generaciju čulom sluha, preko interpretacije muzičkih izvođača uz pomoć notnog zapisa, stiglo se do različitih tehnika snimanja koje su promenile značenje originalnog zvuka, odnosno promenile načine multimedijalnog čuvanja, prenosa, preuzimanja i prikazivanja informacija.

S pojavom digitalnih tehnologija, autori u stvaralačkom procesu dobijaju mogućnost upotrebe već postojećih baza zvukova, pri čemu nastaje delo koje se može stalno izvođenjem nadograđivati, pa se izvođač u svojoj višedimenzionalnosti prepoznaje kao autor, interpretator i slušalac. Tako nastala muzika proizvod je koji se bazira na etno, klasičnoj, rock, ili jazz osnovi iz koje se originalni kontekst meša s novopridodatim varijantama izvođenja. Novonastalo muzičko delo prerasta u stalni proces cyber-kulture u kojoj je kritična distanca slušalaca sve manja, a emocionalna angažovanost sve veća. Iskustva autora, korisnika digitalne tehnike utiču na umetničke stvaraoce i njihove forme u realnom okruženju dodajući nove elemente u okviru savremene kulture.

Dakle, kao deo kulture, muzika prenosi iskustvo ljudi i omogućava im da izraze svoje trenutne misli i impresije. Iako nema pravu formu komunikacije, jer joj nedostaju svi elementi jezičnog sastava, ona predstavlja sredstvo komunikacije među kulturama, a tzv. ‘muzički jezik’ kao element muzičkog izraza koji daje opštu odrednicu muzičkom sastavu. Sagledavajući sastavne elemente (forma, metar, ritam, melodija, harmonija, interpretacija), ovakav pristup ukazuje na sličnosti među različitim muzičkim kulturama, što dodatno utiče na njenu komunikativnu funkciju.

 

Vesna Milenković

Podelite